به بهانه ی افتتاحیه ی بازیهای المپیک BEIJING 2008

این روز ها بازار ورزش و المپیک داغ است و حتی نرد های کامپیوتری امثال من و حتی خراب تر هم که با کامپیوترشان ازدواج کرده اند هم همسر گرامی شان را رها کرده اند و مسابقات المپیک را چسبیده اند . خدا را شکر چند نماینده هم از کشور عزیزمان هم آنجا هستند تا جای ما حد اقل در میادین ورزشی خالی نباشد هر چند امروز که به آمار مدال های بازی ها نگاه می کردم مدال های ما در مقابل کشور هایی مثل ایالات متحده و چین مثل قطره به دریا بود … امیدوارم این چند نفری که در این بازی ها شرکت کرده اند همه با دست پر باز گردند.
کاروان ورزشی ایران متشکل از ۵۵ ورزشکار که البته همه در افتتاحیه حضور نداشتند.

نمی دانم رنگ و طراحی لباس ها کار کیست چینی ها یا خودمان ؟کار هر که بوده خیلی با سلیقه بوده، اینطور نیست ؟

هما حسيني ورزشكار زن در رشته قايقراني روئينگ در حاليكه پرچم كشورمان را در دست داد.

این هم دو تا از خوش تیپ ترین ورزشکاران کاروان ما که در حال عکس گرفتن از خودشان ، خودشان سوژه دوربین ها شده اند!

این هم فیلم رژه ی کاروان ورزشی کشورمان .

[عکس ها و فیلم حاصل کمی گوگلیدن است، فکر می کنم مشمول کپی رایت شود-حالا که در حال نوشتن ابن مطلب هستم یادم آمد که منبع را نمی دانم (]

اما اینها همه اش بهانه ای بود تا بگویم
در همین زمان (کمی پس و پیش ) چند کنفرانس معتبر فناوری اطلاعات هم در چند نقطه از جهان در حال بر گزار شدن هستند ( بودند و یا خواهند بود) مثل Blackhat در زمینه ی امنیت OSCON در زمینه ی نرم افزار های متن باز که خبری از ایران در آنها نیست . مثل همیشه وقتی حرف از علم و تکنولوژی وسط می آید ما فقط مصرف کننده ایم آن هم چه مصرف کننده ای … (برای نمونه استفاده ی از گوشی تلفن همراه و صنعت کلیپ سازی کشور و همچنین رکورد وبلاگ های فارسی زبان که به مرحمت دزدان اینترنتی از هر وبلاگ چندین کپی وجود دارد توییتر و فرند فیدی که چت روم شده و …) دولت مردان هم که از همه بی خیال تر ( هنوز وقتی این حرف جناب وزیر علوم و فناوری یادم می آید که سرعت دایل آپ برای دانلود ۵۰۰ صفحه یا همچنین چیزی کتاب کافیست اعصابم به هم می ریزد . احتمالا ایشان تا به حال سایت وب ۲ ای باز نکرده اند تا هنگام لود شدن این صفحات مالتی میدیای امروزی موهای سرشان سفید شود ( البته اگر در نهایت لود بشود!) سخن کوتاه … ابنها هم بهانبه ای بود که بگویم باید به خودمان تکانی بدهیم وگر نه ما همینی خواهیم بود که هستیم و می دانید .

پ ن : می دانم خیلی بی سر و ته بود ولی باید عقده هایم را خالی می کردم . اگر ابن مطلب را خواندید به بزرگی خودتان بنده ی حقیر را ببخشید .